Έχω αφήσει το σκύλο στη μαμά και στο μπαμπά στο εξοχικό, έκλεισα τις δουλειέςμου, αποχαιρέτησα τους φίλους μου. Είμαι έτοιμη να πάω στο λιμάνι, να μπω στη μαούνα που κάποιος με φαντασία ονόμασε καράβι που πάει στη Μυτιλήνη και να ξεκινήσω τις διακοπές μου.
Το conceptείχε προσυμφωνηθεί. Μπορεί να είμαστε 18 άτομα παρέα, αλλά ας αυτονομηθούμε. Ο καθένας έχει πάρει από έναν τόμο να διαβάσει , ώστε να περάσουμε ήρεμες διακοπές χωρίς να αφήσουμε και πίσω τα ακαδημαϊκά μας καθήκοντα. Δουλέψαμε πολύ το χειμώνα και πρέπει να χαλαρώσουμε. Άλλωστε φέτος μπήκαμε στην πενταετία που σε οδηγεί με ακρίβεια στα τριάντα και ίσως να πρέπει σιγά - σιγά να αρχίσουμε να εξομοιωνόμαστε με τους κανονικούς ανθρώπους…
Στο κατάστρωμα του πλοίου εγώ και η κολλητή μου πίνουμε καφέ. Λέμε πως άμα ξεκινήσει θα διαβάσουμε τα βιβλιαράκια μας. Βλέπω να περνάμε το Σούνιο και επιστρέφοντας το βλέμμα μου στο κατάστρωμα εντοπίζω ένα ψυγείο γεμάτο McFarland… Ας πιούμε δύο ρε συ, έτσι για καλό ταξίδι. Οι δύο έγιναν 8 και ο μπάρμαν της καντίνας φίλος μας. Ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί μοιράστηκε σε δύο τεράστια ποτήρια διπλού cappuccinofredo. Η Άντζελα Δημητρίου μας θύμιζε από τα ηχεία πως δε δικαιούμαστε να γιορτάζουμε και κάποιος άλλος λαϊκός τραγουδιστής έριξε στο τραπέζι το ερώτημα πόσο παραπάνω να πουλιέται ένα σπίτι επιπλωμένο.
Παρέες δίπλα έπαιζαν χαρτιά, διάβαζαν βιβλία και χάζευαν την πανσέληνο την ώρα που εμείς ανεβαίναμε πάνω στα καθίσματα για να κόψουμε δρόμο και να βρεθούμε λίγο πιο γρήγορα στις τουαλέτες. «8 Μακ Φάρλαντ ήθελες κοπελιά..», ψιθύριζε η κύστη σου με κόντρα σεγκόντο το κύμα. Οι ίδιες παρέες σε κοιτούσαν περίεργα όταν επέστρεφες ανακουφισμένος. Παρέες σαν εκείνη που φαντάστηκες πως θα γίνει και η δική σου κάποια στιγμή…
Όταν στρώσαμε τα sleepingbagsκαι σωριαστήκαμε κάπου να κοιμηθούμε ήμασταν πολύ κοντά στη Χίο. Ο φίλος μπάρμαν μας έφερε ένα μπουκάλι νερό. «Το ίδιο δε θα’ κανες κι εσύ για μένα;», με ρώτησε όταν τον κοίταξα γεμάτη ευγνωμοσύνη. Αποκοιμήθηκα ακούγοντας από τα μεγάφωνα ανακοινώσεις για τους συνεπιβάτες μου που πήγαιναν στη Χίο και με το ερώτημα «τι θα έκανα για κάποιον άγνωστο», στο μυαλό μου.
Η Γ. με σκουντάει να ξυπνήσω. Παίρνω τη μηχανή και βγάζω κουκουλωμένη με τον υπνόσακο το λιμάνι. Βγάζουμε και μερικές γελοίες φωτογραφίες μεταξύ μας. Δεν έχουμε ξεμεθύσει…
Αποβιβαζόμαστε και πάμε γρήγορα κάπου για καφέ. Ένα άγημα του στρατού κάπου πάει. Παντού στρατός κι εγώ να αγριεύομαι. Πώς θα αντιδρούσα μεθυσμένη στην είδηση ενός πραξικοπήματος;
Τις τελευταίες μέρες συναντώ παντού την AnneBoleyn.. Την είχα βρει παλιά μέσα στις παρτιτούρες του Donizetti και τα μεγάλα της glissandi με είχαν συναρπάσει. Ωστόσο βρίσκω εκείνη την εποχή της όπερας ως φλύαρη και αλαζονική. Όσο πιο παλιά, τόσο πιο αφαιρετικά τελικά και έφτασε ο 20ος αιώνας για να επιστρέψουμε εκεί…
Πίσω στην Άννα Μπολένα, την είδα ξανά με τη μορφή της NataliePortman και ομολογώ πως την τελευταία, την προτιμώ να κάνει στριπτίζ για τον Κλάιβ Όουεν. Άνοιξα χθες το βράδυ την τηλεόραση και είδα πάλι την δεύτερη σύζυγο του Ερρίκου VIII στην πιο φθηνή της εκδοχή, να υποκύπτει τελικά στο sixpack του πρωταγωνιστή του TheTudors.
Την αποκεφάλισαν. Στην εποχή της, για κάποιους ήταν μάρτυρας, για κάποιους άλλους μια αδίστακτη πόρνη. Η δική μας εποχή ωστόσο και η κουλτούρα μας, όλο αυτό το μεταδιαφωτιστικό καρναβάλι, έχει δείξει τις τάσεις της με σαφήνεια. Είναι μια φιλόδοξη τσούλα η AnneBoleyn. Γιατί έτσι είναι οι γκόμενες. Γιατί δεν υπάρχουν ηρωίδες και οι γυναίκες δεν ερωτεύονται πλέον με πάθος. Αυτό έχουν αποφασίσει εδώ και δεκαετίες άλλοι για εμάς και όταν μέσα στη νύχτα, στη μέση μιας λεωφόρου φιλάς κάποιον με πάθος, κάποιον που δεν πρέπει, φτάνεις στο σπίτι και σκέφτεσαι τί σε οδηγεί εκεί και τί διακυβεύεις. Όταν κλείνεις το τηλέφωνο και συνεχίζεις να χαμογελάς, υπόσχεσαι στον εαυτό σου να κόψεις τις καταχρήσεις.
Λένε πως μόνο οι γυναίκες κι οι ποιητές έχουν τόσο ελεύθερες ψυχές. Ίσως γι’ αυτό δεν υπάρχουν πολλές γυναίκες ποιητές. Θα ήταν σίγουρα παρατραβηγμένο να λέγαμε πως η ζωή μας είναι ποίηση, αλλά πόσοι άντρες άραγε πίστεψαν πως αν φιλήσουν έναν βάτραχο αυτός θα μεταμορφωθεί σε απόλυτο έρωτα; Πόσοι άντρες έχουν την τύχη να φαντάζονται στα επτά τους χρόνια έναν κόσμο με ροζ αυτοκίνητα και κοπέλες παντού ντυμένες με τούλια μπαλαρίνας; Τα playmobile είχαν πάντα ένα χρώμα σκατουλί και δε μπορούσαν ούτε να ανοίξουν, ούτε να λυγίσουν τα πόδια τους… Μεγάλωσε αυτός ο κόσμος γυναίκες καυλωμένες, ποιήτριες και άντρες αλύγιστους, μουντούς;
Είναι ένας κόσμος που κυβερνούν άντρες. Από αυτούς που οι μανάδες τους, τους αγαπούν με πάθος, οι ερωμένες τους, τους ετοιμάζουν ονειρικά δείπνα και τους στρώνουν ροζ σατέν σεντόνια και οι κόρες τους, τους αποπλανούν. Αυτοί όμως παρέμειναν σαν τα playmobile. Άλλοι έγινα σαν τα lego. Τούβλα. Αυτοί οι τελευταίοι κατασκευάζουν έναν κόσμο που οι γυναίκες είναι πουτάνες και άκαμπτες. Μόνο σκύβουν. Σαν τα playmobile…
Έτσι, τα κορίτσια, που έγιναν πλέον γυναίκες θα μάθουν να αγαπούν τους ποιητές, οι οποίοι ξέρουν ένα σωρό χρώματα εκτός από το ροζ και θα γεμίζουν μαζί για πάντα μια παλέτα που θα κάνει τις ζωές μας πολύχρωμες και ψυχεδελικές! Και τα παιδιά μας θα είναι Barbie και βιοχλαπάτσες μαζί και θα ενώνονται μεταξύ τους με κολλώδη χρώματα και μυρωδιές.
Και η Άννα Μπολένα δεν ήταν πουτάνα. Ούτε η Μαντάμ Μπάτερφλάι. Κι ας μισώ το belcanto!
Πέραν της παραδοσιακής ελληνικής μουσικής, αδυνατώ να ακούσω ο,τιδήποτε άλλο φέρει ελληνικό στίχο και νοοτροπία. Δε συζητώ καν για μπουζουκοπόπ. Μιλάω κυρίως για τη μιζέρια του έντεχνου, την κενολογία των “ψαγμένων”, την αφελή παιδικότητα των ροκάδων. Πριν 4 χρόνια όμως, άκουσα κάτι που μου έστρεψε ξανά την προσοχή στην Ελλάδα.
Καιρό ήθελα να το κάνω αυτό, αλλά δεν ήξερα τί να γράψω ακριβώς. Η μουσική του Αντώνη Απέργη είναι εμπειρία. Σαν να έχεις κολλήσει επί 20 λεπτά κοιτάζοντας έξω από ένα παράθυρο και να σου περνούν από το μυαλό οι πιο όμορφες εικόνες. Αυτές που δε φαντάστηκες ποτέ πως το μυαλό σου εγκυμωνεί.
Η μουσική του Αντώνη συνοδεύεται πότε από την πρίμα φωνή του τσιγγάνου Κώστα Παυλίδη, πότε από την γλυκιά Σοφία Αισυχίδου η οποία δυστυχώς έφυγε από κοντά μας. Στο βάθος τους όμως, όλες οι φωνές, ειναι βραχνές. Σαν τη δική του. Το κείμενο από κάτω, αφηγείται ιστορίες για πλάσματα της θάλασσας, για έρωτες απελπισμένους, για γυναίκες που πηδάνε κύμματα. Όλες οι ιστορίες μυρίζουν sante άφιλτρο κι έχουν ένα χιούμορ παιδικό, αυθεντικό. Γιατί ακόμα και στον πιο απεγνωσμένο στίχο αιωρείται μια υποψία χιούμορ… “Έλα κι ας πέσουμε κι οι δυο…”
Αν θέλετε να ακούσετε τις μουσικές αυτές συνοδευόμενες από την εξαιρετική ερμηνεία του Κώστα Παυλίδη, προτείνω το “βάλε φτερά και πέτα” ή “βγάλε φτερά και πέτα”, δε θυμάμαι ποιο είναι το σωστό.΄Το δεύτερο πάντως έχει μια υποψία υπερήρωα και το προτιμώ. Από εκεί θα ακούσετε ασταμάτητα και στο repeat την Arabesque.
Προσωπικός και πανέμορφος δίσκος o Ίκαρος, όλος ορχηστρικός εκτός από ένα κομμάτι που τραγουδάει η Λιζέτα Καλημέρη και το κάνω πάντα skip.
Ανεπιφύλακτα και αυστηρά για όχι μίζερους ανθρώπους!
Ξύπνησα το πρωί και ήμουν ακόμα υγρή. Σταθερή αξία είσαι πλέον! Αδυνατώντας ν’ανοίξω τα μάτια μου σε αναζήτησα με το πόδι μου κάτω από το σεντόνι. Δεν κατάλαβα ότι είχες φύγει και δεν σου κρύβω πως το να έχω στη διάθεσή μου δύο μαξιλάρια και διπλάσιο χώρο στο κρεβάτι, με έκανε να νιώσω πολύ όμορφα. Δεν είναι πως μ’ενοχλείς. Είναι που δε χρειάζομαι πλέον αγκαλιές πριν ξυπνήσω. Είναι που μεγάλωσα.
Με παίρνεις τηλέφωνο για να πιούμε μαζί τον πρωινό
μας καφέ. Γιατί έφυγες τότε; Τόσο βαρύ είναι το σπίτι μας όταν εγώ λείπω; Έρχεσαι και συζητάμε για την εγκληματικότητα στο Brixton. Στ’αρχίδια μου εδώ που τα λέμε. Μου αρέσει η MIA. Με κρατάς αγκαλιά όπως τότε. Δε με αφήνεις κι εγώ φοβάμαι να σου πω πως δύο χρόνια τώρα, αγαπάω άλλον. Κι εσένα μαζί. Πόσο μικροαστός μπορείς να γίνεις; Πόσο τσούλα μπορώ να γίνω;
Δεν γνωρίζει το σώμα μου όπως εσύ, με φιλούσε όμως προσεκτικά. Δεν κάνει τις γκριμάτσες σου κι όμως γελάω μαζί του πολύ. Ίσως είναι κριτήριο το να γελάω. Όταν τον νιώθω μέσα μου δεν μιλάω βρώμικα. Μάλλον είσαι πιο τυχερός σ’αυτό το θέμα. Του υπόσχομαι όμως πως θα τον αγαπάω για πάντα. Και φαίνεται λίγο το πάντα. Σύντομο και τόσο χαριτωμένο με το απαλό του τρίχωμα και τα μαύρα του μάτια.
Δε φωνάζω όταν τελειώνω. Απλώς αναστενάζω από τις φτέρνες μου μέχρι το σκαλπ μου και τον σφίγγω στην αγκαλιά μου μην τυχόν και δε νιώσει τον παραμικρό μου σπασμό . Πόσο μπουρδέλο τα κάναμε για να καταφέρει κάποιος άλλος να με καυλώσει έτσι;
Σε βλέπω στον καναπέ να πίνεις αυτό το παριανό κρασί. Αυτό που με έφερε ξανά στο μαξιλάρι δίπλα σου. Είσαι πιο όμορφος από τότε, πιο ευγενικός, πιο έξυπνος, πιο αστείος. Σου πετάω το βρακί μου και όπως τότε με κοιτάς γελώντας. Πόσα βρακιά έχεις φάει στο κεφάλι ρε φίλε! Σου λέω να σκάσεις γιατί θα δω το τελευταίο επισόδειο του Lost. Με λες αμερικανάκι. Εσύ ακούς όλη μέρα Foo Fighters ρε καργιόλη! Με τον άλλον δεν τσακωνόμαστε τόσο αστεία. Εσύ είσαι καλύτερος στους τσακωμούς.
Ήρθαμε όμως down to earth ρε παπί μου and I find it boring. Το υπνοδωμάτιό μας έγινε τσόντα και η επικοινωνία μας Γούντυ Άλλεν. Ίσως να αρέσαμε στον Πολάνσκι σε αυτή τη φάση. Εγώ πάντως δεν ψήνομαι. Θα πάω πίσω εκεί, που τράβηξα αυτές τις φωτογραφίες, να βρω εκείνον. Ραντεβού με το πάντα… όσο ποτέ!
Αν και παρακολουθώ πολλά live κάθε μήνα, βαριέμαι να γράφω reviews. Ίσως γιατί είμαι πεπεισμένη πως υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν σαφώς καλύτερα από εμένα, ίσως γιατί η κρίση μου θέλει χρόνο αφού δω ή ακούσω κάτι. Είναι βέβαια και το γεγονός ότι αδυνατώ να θεωρήσω άνθρωπο σοβαρό και φιλόμουσο αυτόν που αντί να κάτσει να επεξεργαστεί την εμπειρία του εγκεφαλικά, αλλά και με όλες του τις αισθήσεις, επιστρέφει σε ένα σπίτι και πληκτρολογεί την αδιάφορη για όσους δεν ήταν εκεί, γνώμη του.
Όπως και να’χει, τον τελευταίο μήνα πήγα σε δυο live όπου εντύπωση μου έκανε το περιβάλλον, οι άνθρωποι και η ξαφνική και επίμονη κριτική/σαρκαστική μου διάθεση…
Πριν κάνα 2 εβδομάδες (καμία επαφή η γράφουσα με τον χωροχρόνο…) βρέθηκα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο για να ακούσω τους DaemoniaNymphe. Ήξερα τί πρόκειται να ακούσω και ομολογώ ότι έχει μια δόση ενδιαφέροντος το όλο εγχείρημα των παιδιών. Οι μόνοι που θα με συνόδευαν σε κάτι τέτοιο, ήταν ένα ζευγάρι γκοθάδων φίλων μου, εξαιρετικών παιδιών! Οι υπόλοιποι δε σταμάτησαν μέχρι και σήμερα να με αποκαλούν ανώμαλη που πήγα να ακούσω τη “δαιμονία κατσαρίδα”, όπως εύστοχα είπε ένας φίλος…
Και να’μαι στο upstairs (?) του θεάτρου, στο δρόμο που τα τραβέλια μιλούν για έναν έρωτα ξένο και αληθινό, η κουλτούρα ακούει τσίτα στα κάμπριο Γωγώ Μαστροκώστα και κάποια τυπάκια έχουν φτιάξει κάτι διαστημικά όργανα υποθέτοντας ότι κάπως έτσι είναι τα αρχαιοελληνικά. Αυτά τα τυπάκια είχα πάει να ακούσω. Παίρνοντας το παραδοσιακό haig μου από το bar, βλέπω ένα σωσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, με λευκό φαρδύ πουκάμισο, σαλβάρι, εφηβικές μπούκλες (κοχλιωτούς βοστρύχους το λένε???) και ταγάρι (πιθανότατα είχε καβάτζα μέλανα ζωμό). Πριν γυρίσω να πω στη φίλη μου για τον ηνίοχο, παρατηρώ πως φέρει κορδέλα στο κεφάλι με χρυσούς μαιάνδρους… Και αναρωτιέμαι: “Πού ήρθα γαμώ την τύχη μου πάλι?!”
Το live αρχίζει, κάτι κοπέλες με μάσκες αλά eyeswideshut εμφανίστηκαν, πήραν τα διαστημόργανα και άρχισε η ιστορία…
Τα ορφικά είναι πολύ ωραία κείμενα και αδιαμφισβήτητα η αρχαία ελληνική γραμματεία κρύβει θησαυρούς. Στην περίπτωση τέτοιων ακουσμάτων όμως, καλύτερα να τους κρατούσε κρυμμένους… Τί να πω; Για επιτηδευμένα φωνητικά; Για μια μπλοκαρισμένη κίνηση που περιοριζόταν στο “να’ το τώρα ήρθε το πνεύμα του Βάκχου να με πάρει”; Για τα “θεατρικά δρώμενα” που κουκουλωνόταν η άλλη με ένα μαύρο πανί κι έκανε σαν την κάμπια (α! νύμφη! το’πιασα!) και όλοι αναρωτιόμασταν αν θα βγει ποτέ ή αν θα σαβουριαστεί και θα πάρει παραμάζωμα και τα μικρόφωνα και τους ενισχυτές; Βαρέθηκα.
Άρχισα να χαζεύω κάτι βλαμμένους που όταν άκουγαν καμιά δέηση άφηναν τη βότκα πορτοκάλι και τα τσιγάρα και ύψωναν τα χέρια προς τον ουρανό (ταβάνι του γυάλινου)! Οι φίλοι μου βαριόντουσαν εμφανώς και αρχίσαμε να γελάμε και να λέμε για τον εμπνευστή της φάσης και να λέμε “πιάσε μρε μια ρατσί ζια τον Ζιασαφάτση!” Ήθελα να φύγω γρήγορα και να βρεθώ στο δρόμο. Ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα ακούσω για 2 χλμ Γωγώ από τους δίπλα στα φανάρια…
Συμπέρασμα: Όπου ακούσεις εναλλακτικό, δρώμενο, ψαγμένο, μίνιμαλ, αρχετυπικό κτλ, κράτα μικρό κεράσι, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων!
Και ήρθε το χθες βράδυ. Κι όλη η Αθήνα έβλεπε Eurovision. Κι εγώ 9 η ώρα στο μετρό για Αττική. Άδειες θέσεις, μετανάστες που χέστηκαν για την ετήσια ηλιθιότητα των πολιτών ενός κράτους που καταρρέει κι ένα χαρτάκι που έγραφε Madrugada στο χέρι μου…
Οι άλλοι είχαν καθυστερήσει κι εγώ άραξα στο γνωστό τοιχάκι του μετρό να κάνω ένα τσιγάρο. Είναι πολύ ωραία να βλέπεις τον κόσμο που βγαίνει από το μετρό Σάββατο βράδυ.
Αυτοί που πήγαιναν στο Gagarin φαίνονταν από το χιλιόμετρο. Βγήκαν κάτι δανδήδες από τη δεκαετία του 20 με γιλέκα και λευκά πουκάμισα, κάτι τύποι μισοκουρεμένοι με μεγάλα κοκάλινα γυαλιά, κάτι ταγάρια, κάτι γκόμενες από castingTimBurton και εν πάσει περιπτώσει όλες αυτές η κατηγορίες ατόμων που συναντά κανείς στις συναυλίες…
Βγήκαν και άνθρωποι που απλώς πήγαιναν σπίτι τους. Μια κυρία αλλοδαπή με ένα μικρό κοριτσάκι που περίμενε τον άντρα της και όταν αυτός βγήκε έδωσε στη μικρή το εισιτήριο του μετρό. Η μικρή το δέχτηκε σαν πολύτιμο λάφυρο. Για αυτήν το μετρό είναι περιπέτεια. Ζει με τ’αποφάγια του. Όταν μεγαλώσει θα ζήσει κι εκείνη την ένταση που σου προσφέρει το γρήγορο τρένο με τους παράξενους επιβάτες. Μέχρι τότε, μπορεί να ακυρώνει το χρησιμοποιημένο εισιτήριο στην άκρη του κρεβατιού της ή να το βάζει στο χέρι της Barbie της που ούτως ή άλλως πάει όπου θέλει…
Μπήκαμε στο Gagarin και ήταν γεμάτο. Άσχετοι όμως άνθρωποι το είχαν γεμίσει. Δεν είχα πέσει έξω με τους δανδήδες και τα ταγάρια, αλλά και πολλοί άλλοι ήταν εκεί για να ακούσουν τον Silvert και τη νέα παρέα του. Άλλα τυπάκια ήταν ωραία. Κανονικοί άνθρωποι ρε παιδί μου που ίσως άκουσαν Madrugada σε κάποιο φόνο του Κοκκινόπουλου και γούσταραν. Ζευγάρια που σίγουρα είχαν κάνει σεξ υπό τους ήχους της μπάντας.
Ήταν όμως και κάτι γκόμενες που μας έβρισαν γιατί τις στριμώξαμε και χύθηκε λίγο μπύρα πάνω τους. “Την επόμενη φορά να πάς στο Ακρωτήρι!” της λέω σαρκαστικά. “Καργιόλες” συμπληρώνει ο δίπλα μου… Κάτι παπούδια που νόμιζαν ότι είναι στη γκαλερί και κοιτούσαν περίεργα όποιον πήγαινε να περάσει, κάτι εμφανίσεις Γκοτιέ… Anyway. Affluent άνθρωποι που από σπόντα βρέθηκαν εκεί. Ίσως όπως ακριβώς φαινόμουν κι εγώ στο κοινό της Δαιμόνιας Κατσαρίδας που έσκασα με φόρμα, tshirtSexPistols και Adidasboxing…
Το live ήταν τέλειο. Ο καινούριος δίσκος τα σπάει και οι Madrugada μας έπεισαν για ακόμα μια φορά πως καλά κάνουμε και τους αγαπάμε. Δεν πειράζει που πλέον τους ακούει και η Γωγώ (λύσσαξα με τη Γωγώ σήμερα!) και στο εξωτερικό δεν τους ακούει κανείς. Είναι dark και μες στην καύλα. Κι όποιος δε γουστάρει να πάει να δει ‘κανα “δρώμενο”…
We are just one of those teams,
That you see now and then;
We often score six,
But we seldom score ten,
We beat ‘em at home,
And we beat ‘em away,
We kill any bastards,
That get in our way….
We are the pride of all Europe,
The cock of the North,
We hate the Scousers,
The Cockneys of course (and Leeds!);
We are United,
Without any doubt,
We are the Manchester boys, nah, nah, nah…..
Είχαμε καιρό να πάρουμε τέτοια χαρά! Τα γλέντια στο αγγλόσπιτο κράτησαν μέχρι πρωίας! Οι μπέμπηδες στην κορυφή της Ευρώπης!!! Ρονάλντο σε αγαπάμε ακόμα!
